Ładunek niszczący o masie 3 kg (na górze). Seryjnie produkowany "koktajl Mołotowa" (na dole).

  Korzystając z doświadczeń w zwalczaniu czołgów w trakcie Wojny Domowej w Hiszpanii kpt. Ero Kuittimen dowódca Er.Pion.K (Samodzielnej Kompanii Pionierów) opracował w "Instrukcji Pionierów nr 1" rozdział poświęcony samodzielnemu wykonaniu butelek z płynem zapalającym. Zalecał stosowanie butelek o pojemności "litra" jako najpraktyczniejszych. Jako płynu zapalającego można było użyć: spirytusu, benzyny, alkoholu lub mieszaniny benzyny i nafty, zalecono dodanie kilkunastu centymetrów sześciennych smoły drzewnej w celu wytworzenia gryzącego i toksycznego dymu, który powstawał po eksplozji butelki. Butelka powinna posiadać także "zapalnik" w postaci nasączonej naftą szmaty, którą należało zapalić rzucając butelkę.
  Wybuch Wojny Zimowej spowodował opracowanie "modelu seryjnego Koktajli Mołotowa". Butelki produkowano w Państwowej Wytwórni Spirytusu w miejscowości Rajamaki, która w tym celu zatrudniała 87 kobiet. Całkowita produkcja w okresie od grudnia do marca 1940 r. wyniosła 542 194 sztuki (już 1 grudnia w Helsinkach otwarto pierwszy punkt przyjmowania pustych butelek po napojach alkoholowych, które przyjmowane były bezpłatnie). Butelka wypełniona była mieszaniną: smoły drzewnej, chloranem potasowym i żywicą. Jako zapalnik stosowano dwie zapałki saperskie długości 12 cm (tzw. myrskytikku) nazywane "zapałkami Bengalskimi". Stosowanie tej "broni" dało doskonałe rezultaty, walki prowadzono w gęsto zalesionych terenach, gdzie łatwo można było się ukryć i rzucić butelką z bliskiej odległości. Stosowanie "Koktajli Mołotowa" odnosiło skutek jedynie w przypadku zwalczania czołgów T-26, miaty one bowiem duże, nie osłonięte chwyty powietrza do silnika, przez które mógł się dostać płyn zapalający.
  W 1936 r. kpt. Kaaro Tuurna opracował ładunku niszczące o dużej mocy nazywane "Kasapanos". Siła eksplozji 0.5 kg ładunki trotylu (druga wersja posiadała 0.8 kg) była w stanie zniszczyć pancerną płytę o grubości 12 mm. W 1938 r. w Państwowych Zakładach Amunicji rozpoczęto produkcję ładunków o masie 2, 3 i 4 kg. Konstrukcja była niezwykle prosta. Na granat ręczny typu m/32 nakładano ładunek trotylu, który znajdował się w specjalnej puszce wykonanej z blachy stalowej. W trakcie wojny wprowadzono uproszczony model, w którym rolę elementu "zapalnika" spełniała dodatkowa kostka trotylu osadzona w drewnianym uchwycie. Eksplozja ładunku mogła spowodować zniszczenie gąsienicy lub innych elementów układu jezdnego, zniszczenie pojazdu odbywało się poprzez podłożenie kilku ładunków pod unieruchomiony pojazd. Zalecano stosowanie ładunków 2 kg przeciwko samochodom pancernym: FAI, BA-3, BA-6, BA-10 czołgom T-37 i T-38, ładunków 3 kg przeciwko czołgom: BT-5 i BT-7 oraz T-26, a ładunków 4 kg przeciwko czołgom T-28.
  W 1936 r. Sztab Generalny powołał komisję, której zadaniem był opracowanie miny przeciwczołgowej. Pracami kierował ppłk Pylkkanen, który zaprojektował pierwszą wersję miny m/36 a udoskonalił ją ppłk Raatikainen. Mina oznaczona symbolem m/36 miała masę 5.5 kg (2.8 kg trotylu), średnicę 31 cm i wysokość 13 cm. Eksplozja następowała od nacisku pojazdu o masie 350 kg. Do ogłoszenia mobilizacji zdołano wyprodukować 5000 sztuk, z czego jednostkom na Przesmyku Karelskim przydzielono 4825 sztuki. W listopadzie podjęto produkcję nowszego modelu miny m/39. Była to mina o masie 7 kg (ładunek 3,2 - 3,5 kg), średnicy 23 cm i wysokości 12 cm. Pomiędzy 10 a 26 listopada zdołano dostarczyć wojsku 2157 min m/39. Równocześnie w zakładach produkujących miny opracowano model oznaczony jako m/S-39, który zamiast stalowego pudła posiadał osłonę wykonaną z drewna. Miny mogły być odpalane przez kabel elektryczny lub za pomocą zapalników konwencjonalnych.

Żołnierz fiński w trakcie uzbrajania miny m/39; na pierwszym planie niemieckie miny typu TMi-43